De Roedel

Onze Emmie-Spammie heeft onze roedel verlaten.

 In samenspraak met onze dierenarts Philippe, hebben we gisterenmiddag besloten dat het niet verantwoord was om Em nog langer zo te laten doorlopen. Dit ondanks het feit dat ze nog graag naar buiten ging en met smaak haar eten verorberde. We waren er al bang voor, dat deze normale parameters op onze Spammie niet van toepassing zouden zijn.

Ook Indy zorgde altijd goed voor Em

Als jeugdreumapupje heeft zij veel pijn gehad, waardoor haar pijngrens heel wat hoger lag dan gemiddeld. Vanaf woensdagavond waren haar neus en oren al steeds koud; haar temperatuur was aan het dalen.

Hoe hard en wilskrachtig Emma ook tot het laatste moment was werd ook weer duidelijk toen er twee spuiten met barbituraten nodig waren, voor zij rustig genoeg was en de definitieve prik gegeven kon worden. Ook Philippe met al zijn ervaring had dit nooit meegemaakt, en dat bij een hond die zo ziek en fysiek aan het opraken was. Het verbaasde ons dan ook niet, dat Emmie ondanks die twee spuiten haar voedsel niet heeft uitgespuugd.

 Em bleef flink achter in groei…We hebben nu afscheid moeten nemen van onze jeugdreuma zorgenpup. Em in haar eigen (vouw)kratje tussen de andere pups, met een kruik en haar Pink Panther, waar ze door moeder Jolie keurig werd verzorgd. Emma, die haar naam dankt aan haar Koninklijke puphouding, als zij met krat en al werd vervoerd van de puppykamer naar de kamer.

 Emmie, die toen zij nog geen twee weken oud was al aan de prednisolon zat en zwemtherapie moest hebben.  

Em de Spam, die als minipup in Kaya's volle staart warm mocht slapen…

 Maar uit dit zwakke puppy is uiteindelijk een fysiek en mentaal erg sterke hond gegroeid!

 We zullen haar missen, met al haar goede dingen, maar ook met haar dwingende dingen en haar rare ‘afwijkingen’ (“ik ga niet en NOOIT over vloertegels lopen…!”).

Drie Moreau-pups, zeven maanden oud. Emma, Mo en Beau van de Hoede

 Ondine liet zien dat ze de taken van haar moeder Kaya nu allemaal over heeft genomen: plechtig staand voor het hek, met gepaste lage staart, heeft ze afscheid van Emma genomen toen we Emma naar Philippes auto droegen.

 Em onder het toeziend oog van minikater Doerak

Dag kleine Emma, Em, Emmie, Pemmie, Pokke Pem, Spammie, we missen jou en je eigenaardigheden…