07-07-12

om eerlijk te zijn;

  293205_262750957160136_1754497573_n.jpg… Niet-De Roedel-Gerelateerde Leuke- en Minder Leuke - Berichten, Foto’s en Filmpjes staan tegenwoordig op Facebook,  onder ‘vrienden’,  en dat lijkt (voelt) toch wat intiemerJ  Je kunt natuurlijk gewoon ‘Vriend’ worden, dan kun dat je allemaal - af en toe – bijlezen. Een account aanmaken op FB kost je niks, wel tijdJ

Hier op de weblog – in het openbaar en via internet voor iedereen zichtbaar – wordt daarom intussen veel minder geplaatst. Bij gebrek aan mogelijkheid een nieuwsbrief/mailing te sturen, plaatsen we dit bericht voor de Niet FB Mensen ook even hier… (we worstelen door om de emailadressen terug te vinden) 

Vakantie Belgie 2010 110.jpg(dank aan Saskia voor demooie foto!) Met Indy ging het al voor het Strippenweekend (23 en 24 juni) helemaal niet goed. Daarna werd het ondanks cortico’s enzo niet beter…

Arjen wilde uit het nest van 11.03.1998 een teefje houden. Aangezien we geen reu meer hadden (voor zover je Tim een reu kon noemen) vond ik dat ik dan recht had op dat ene geweldige karakter reutje. 
Het teefje kreeg de naam Lebarry Lotje van de Hoede. Lotje had een enorme werklust (herderen als een tierelier!), waar wij niet aan konden voldoen. We hadden het geluk in 2001 geweldige mensen te vinden, die dat wel meer dan voldoende konden!

Het reutje kreeg de naam Dr Indiana Jones van de Hoede (wat ze flauw genoeg niet op zijn ‘Boom wilden zetten). Indy (Papa Pin) heeft zijn vijf kids geweldig opgevoed, onder supervisie van moeder Hasard (o.a. Porthos en Boulette) en moeder Kaya (Ondine, Olibrius en Opime).

Op 3 juli 2012 hebben we afscheid genomen van onze grote Berevriend en Paardenbek. 

Dank je wel voor alles,  Papa Pin!  We missen je

 

15:25 Gepost door Arjen en Francien in Afscheid | Permalink | Commentaren (1) | Tags: roedelmethode natuurlijk opvoeden afscheid hond |  Facebook |

21-03-10

Moreau Emma Van de Hoede 04.11.1998 – 19.03.2010

Emmie

Onze Emmie-Spammie heeft onze roedel verlaten.

 In samenspraak met onze dierenarts Philippe, hebben we gisterenmiddag besloten dat het niet verantwoord was om Em nog langer zo te laten doorlopen. Dit ondanks het feit dat ze nog graag naar buiten ging en met smaak haar eten verorberde. We waren er al bang voor, dat deze normale parameters op onze Spammie niet van toepassing zouden zijn.

Indy-EmOok Indy zorgde altijd goed voor Em

Als jeugdreumapupje heeft zij veel pijn gehad, waardoor haar pijngrens heel wat hoger lag dan gemiddeld. Vanaf woensdagavond waren haar neus en oren al steeds koud; haar temperatuur was aan het dalen.

Hoe hard en wilskrachtig Emma ook tot het laatste moment was werd ook weer duidelijk toen er twee spuiten met barbituraten nodig waren, voor zij rustig genoeg was en de definitieve prik gegeven kon worden. Ook Philippe met al zijn ervaring had dit nooit meegemaakt, en dat bij een hond die zo ziek en fysiek aan het opraken was. Het verbaasde ons dan ook niet, dat Emmie ondanks die twee spuiten haar voedsel niet heeft uitgespuugd.

 pokkepemEm bleef flink achter in groei…We hebben nu afscheid moeten nemen van onze jeugdreuma zorgenpup. Em in haar eigen (vouw)kratje tussen de andere pups, met een kruik en haar Pink Panther, waar ze door moeder Jolie keurig werd verzorgd. Emma, die haar naam dankt aan haar Koninklijke puphouding, als zij met krat en al werd vervoerd van de puppykamer naar de kamer.

 Emmie, die toen zij nog geen twee weken oud was al aan de prednisolon zat en zwemtherapie moest hebben. zwempam2 zwemspam1

Em de Spam, die als minipup in Kaya's volle staart warm mocht slapen…

 Maar uit dit zwakke puppy is uiteindelijk een fysiek en mentaal erg sterke hond gegroeid!

 We zullen haar missen, met al haar goede dingen, maar ook met haar dwingende dingen en haar rare ‘afwijkingen’ (“ik ga niet en NOOIT over vloertegels lopen…!”).

drie-Moreaux

Drie Moreau-pups, zeven maanden oud. Emma, Mo en Beau van de Hoede

 Ondine liet zien dat ze de taken van haar moeder Kaya nu allemaal over heeft genomen: plechtig staand voor het hek, met gepaste lage staart, heeft ze afscheid van Emma genomen toen we Emma naar Philippes auto droegen.

 Doerak-EmEm onder het toeziend oog van minikater Doerak

Dag kleine Emma, Em, Emmie, Pemmie, Pokke Pem, Spammie, we missen jou en je eigenaardigheden…

10:29 Gepost door Arjen en Francien in Afscheid | Permalink | Commentaren (5) | Tags: hond roedel roedelmethode |  Facebook |

28-07-09

Hasard van de Hoede 07.02.1994 – 27.07.2009

Onze oude Hassebas

Het lijffie van ons oude wijffie was nu toch echt helemaal op (ook al wilde haar koppie best verder mopperen).

 

Ons Hassekind, dat wel erg boos kon worden, maar zich verder vooral nooit moe maakte in haar leven. Het Hassebeest, die het aan Indy (en haar moeder, haar oma’s en ons) overliet om haar pups op te voeden.

 

Ze heeft het ons best moeilijk gemaakt de afgelopen tijden: wanneer is het genoeg?

Een superhelder koppie, zodat ze zich toch steeds met de andere honden bemoeide en overal op bleef reageren, met haar verdiende bejaardenrespect.

Maar dan dat versleten, ruim vijftienjarige hondenlijf, dat niet meer wilde wat Hasardje zou willen.

Maar ook daar maakte zij zich – tenzij ze door een andere hond van de sokken werd gelopen – niet echt druk over. Hasard.19juli09

Hasardje, 19 juli 2009

Gewoon wachten tot de baas je overeind helpt en dan verder gaan alsof er niets gebeurd is. Is de baas er niet, dan roep je die door middel van zacht geloei, dat de andere honden aanzet tot – aanzienlijk minder zacht – geloei.

Dat gebeurde de afgelopen weken dan altijd ’s ochtends, zo tussen 05.00 en 06.00 uur (zucht, de ochtendstond heeft…?).

 

De middag van 26 juli werd echter duidelijk, dat het eind er nu echt aan zat te komen. Ze kon niet meer zelf overeind komen en als ze overeind was geholpen, waren haar bewegingen zeer ongecoördineerd, alsof zij vergeten was hoe je ook alweer moest lopen.

De 27e juli was dat bepaald niet beter (wat je als baas stiekem toch hoopt), zodat we met pijn in het hart de dierenarts hebben gebeld.

Op haar eigen plekje, eigenlijk erg ontspannen (wij een stuk minder) is zij voorgoed gaan slapen.

 

Dag lieve Hassebas, ons mooie Hassekind en Hassebeest.

we zijn verdrietig, maar het is nu goed zo. We zullen jou en je gemopper zo ontzettend missen…

Hasard, februari 2009: 15 jaar!

15:04 Gepost door Arjen en Francien in Afscheid | Permalink | Commentaren (8) |  Facebook |

04-06-09

Kaya 28.11.1996 – 03.06.2009

frontdeel2

Een groot Hurken* tijdperk is afgesloten. Na anderhalf jaar tobben hebben we onze SuperHurk Kaya moeten laten gaan.

 

De avond van 2 juni had Kaya een zware attack. Dat gebeurde ook op 2 februari, maar toen was ze de volgende dag al weer heel goed hersteld. Dit keer gebeurde dat niet.

Na een zeer onrustige nacht (en veel pies en poep ruimen), was zij helemaal uitgeput (Fr ook). Rond zes uur ’s ochtends lukte het, om haar op haar kleedje te laten liggen. Vervolgens kon ze niet meer overeind komen door verlamming van de achterhand.diversen 006 

 

‘s Ochtends hebben we (voor de zoveelste keer) de dierenarts gebeld en om 08.00 uur hebben we definitief afscheid van haar genomen.

Kaya was geen gemakkelijke ‘hond’ en een ‘nooit afgeronde klus’. Onze hybride 'hond' moesten we altijd meenemen, hoe kort een uitstapje ook was. Dus gingen we altijd met zijn drieën op pad.                

diversen 010In huis bleef het 12.5 jaar lang steeds opletten met al haar slimme en sluwe streken, die varieerden van het leeg eten van 13 voerbakken tot het openmaken van kachels en het stelen van eieren toe!

 

diversen 009-1

Ze heeft ons zo ongelofelijk veel teruggegeven: bergen aan opvoedingservaringen en ze was een bron van leerervaringen tijdens het observeren van haar eigen opvoedingskwaliteiten met haar pups.

diversen 011 

We hebben nog drie pups van haar, Ondine, Olibrius en Opime, die ons daar blijvend aan herinneren.

We hebben ook heel erg veel foto’s en… niet te vergeten het rijk geïllustreerde boek, waarin Kaya de grote ster en heldin is! 

diversen 012Het gemis van deze speciale, unieke dame met haar grandioze aanpassingsvermogen, is onvoorstelbaar groot.

Eigenlijk is ze onmisbaar en zeker onvervangbaar…. Maar we zullen nu toch zonder haar verder moeten.

 

Lieve Kay, dank je wel voor alles wat je ons geleerd hebt.

Het verdriet is groot en we zullen je ontzettend missen, maar je zult toch altijd bij ons zijn!  http://www.deroedel.com/kaya.php

*een Hurk: Utteregse naam, die komt van de zeer gedecideerde uitspraak (in plat Utrechts) van de zus van een vriend: ‘Hurkies kenne nie’ in de auto, die breken ze af en dan gaan ze loeien’.

Ons probleem was: hoe heet een kruising tussen een Malamute en een wolf? Eureka! Een Hurk natuurlijk!  Een Hurk is dus zeker géén Alaskan Malamute, wolf of Husky!

 

Update 18 juni 2009

Lieve allemaal, we kregen zoveel lieve reacties na 3 juni...

Iedereen heel erg bedankt en ook goed om te lezen, dat wij niet de enigen zijn die veel van ons Hurkie hebben geleerd en haar ook missen...

 “Wij leven met jullie mee en zijn dankbaar voor alles wat wij via jullie van Kaya hebben mogen leren”

“Wat heeft ze jullie veel gebracht en daarmee alle Roedelmensen. We houden haar in ere!”

“Wat zal dat raar zijn, als je de deur uit kan gaan zonder haar als schaduw bij jullie (nou ja, nogal aanwezig voor een schaduw).”.

“Altijd om je heen, waar je ook gaat of staat, dat is een soort van amputatie als dat er ineens niet meer is...”

“Zo veel en zo vaak en overal Kaya. Jullie super monster. Duizenden herinneringen…”

“Jullie moeten je haast geamputeerd voelen. Voor ons is het al raar  om jullie zonder Kaya voor te stellen, dan moet het voor jullie wel heel bizar zijn…”

“… die mooie, intrigerende, sterke, maar ook heel zachte (naar Lars toe) wolf/hond. Iedere keer als we bij jullie waren viel het ons weer op hoe jullie met elkaar vergroeid waren…”

Filmpje Kaya en Petah, opgenomen begin maart 2009

Kaya, opgenomen 1 op mei 2009

14:25 Gepost door Arjen en Francien in Afscheid | Permalink | Commentaren (8) |  Facebook |

24-03-09

Pichet Rouge de Salmchateau Trouvé † 26 maart 2009

Pichet, gevonden op 12 juni 2007  

http://de-roedel.skynetblogs.be/post/4649302/pichet-rouge-de-salmchateau-trouve

 Bij Pichet was geen enkele verbetering te zien, maar helaas wel dat hij verder achteruitging. De opleving van woensdagochtend was eind van de ochtend voorbij. Hij at en drink nauwelijks en zijn ademhaling ging moeizamer. Om hem verdere  pijn en ellende (zoals bij Pinot en Perrier) te besparen, konden we niet anders doen dan toch de dierenarts bellen of hij wilde komen.

Om 13.30 hebben we afscheid van hem genomen. Dag mooie rooie Piezeman, we zullen je zo ontzettend missen!

Wat eraan vooraf ging kun je onder de collage lezen.

Pichet26.3
In februari moesten we met Pichetje naar de dierenarts, want hij was ziek. Gelukkig knapte hij weer goed op. Maar in maart werd hij opnieuw ziek, maar nu toch wel heel erg, zodat we verschillende keren met onze mooie rooie bij de dierenarts zaten. Al met al was Philippe niet optimistisch: het kan wel degelijk FIP, FIV of FeLV zijn. Nee hè, niet nóg een keer!

hhttp://de-roedel.skynetblogs.be/post/6172552/nachtmerrie

  

Twee weken waren we intussen al bezig met tempen, medicijnen en zowat elk uur Pichet in de houdgreep nemen om te zorgen dat hij voldoende vocht naar binnen krijgt (wat is dat akelig om te doen met zo’n ziek beestje!). Zijn temperatuur is steeds vreemd wisselend tussen 39.2 en 41 graden. Af en toe (zelfs met te hoge temperatuur) eet hij wel wat, maar meestal niet. Hij blijft wel keurig de kattenbak gebruiken en heeft geen diarree.

14maart09 001

we hopen dat hij dit favoriete waterspel snel weer zal spelen!

Dan maar weer in overleg met de dierenarts, want dit is een raar verloop dat niet bij FIP, FIV of FeLV past. Op maandag 23 maart ligt hij er zo apathisch bij, dat we de dierenarts bellen of we nu kunnen komen om bloed te prikken (misschien is het eind van de dag al te laat!). Binnen een half uur kunnen we terecht en Philippe vindt het net als wij maar een raadselachtig geheel. Er is bloed geprikt en de uitslagen komen over een paar dagen. Arjen verdacht Pichet ervan, dat hij de AB kuur, die hij na het eerste dierenartsbezoek kreeg in verband met niesziekte, toch af en toe wist uit te spugen. We hebben dus geen idee wat hij wel of niet binnen heeft gekregen. Philippe geeft Pichet daarom een AB injectie, die 14 dagen werkzaam zal zijn.’ s Middags klaart Pichetje wat op en eet wat. ’s Avonds is hij zelfs levendig, komt op schoot, knort en kwijlt er weer bij, dat geeft de burger moed! Hopelijk zet zich dit voort en zijn alle uitslagen goed!

UPDATE. 24 maart was het vocht toedienen aan meneer al een stuk lastiger! Eerst moet je ´m te pakken krijgen, want hij is direct vertrokken als we met de 10 ml spuiten de kamer binnenkomen. Om hem in de houdgreep te krijgen en te houden is dan ook niet makkelijk! Die dag een keer getempd en om 16.00 uur is Pichet’s temperatuur 39.3. Arjen dacht nog; mooi het blijft onder de 39, maar toen was heertje P het zat en schoot de thermometer alsnog verder omhoog!  

 

25 maart. Tegen zeven uur in de ochtend even een bakje met eten/bouilon voor hem klaarmaken, als hij ineens mauwend in de keuken verschijnt! Voor het eerst sinds twee weken at en dronk hij helemaal zelf en vrijwillig, zonder dat eerst zijn neus met eten of bouillon moest worden ingesmeerd.

 Helaas...

we zullen moeten afwachten hoe lang Pichetjes opleving zal gaan duren. Vanmiddag kregen we een mailtje van Philippe over de bloeduitslagen van onze rooie: Malheureusement tous les résultats de la prise de sang vont dans le sens d'une PIF encore une fois.  (helaas wijzen alle resultaten van het bloedonderzoek op FIP) 

Via bloedonderzoek is FIP niet goed en definitief vast te stellen, omdat veel andere aandoeningen zeer vergelijkbare klinische symptomen vertonen. Een definitieve diagnose is zelfs pas mogelijk bij autopsie.

http://www.dr-addie.com/Dutch/WhatIsFIPdutch.htm#Droge%20of%20niet-effusie%20FIP

 Het enige dat we kunnen doen is onze Piezeman verwennen en goed in de gaten blijven houden, om te weten wanneer het moment is gekomen dat we op een Pichetwaardige definitief afscheid van hem moeten nemen.

Zo, dan gaan we nu maar even een nieuw potje janken. 

 

17:03 Gepost door Arjen en Francien in Afscheid | Permalink | Commentaren (4) |  Facebook |

22-08-08

Nachtmerrie…

14 juli 002Perriertje knapte niet echt op, zodat er nog wat d.a. bezoekjes volgden na 9 augustus. Hij werd evengoed steeds lustelozer en at - dronk steeds minder, maar had wel een bolle buik.

Zo rond 15 augustus begon Pinot dik te worden. Niu ja, hij wil de hele dag eten, dus kan best.

Maar… het werd steeds erger en ook hij werd erg stilletjes.

Het voelde al dagen echt niet goed, dus Fr rondzoeken op Google met allerlei zoekwoorden.

Daar onder andere dit gevonden:

http://www.dierenkliniekwilhelminapark.nl/dierinfo/kat/FIP/fip.html  en http://www.sokvanneocat.nl/fip.htm

 

Dat was niet bepaald opwekkend…

Maar helaas waren een aantal van de symptomen wel bij beide kleine zwarten te herkennen. Diezelfde dag ging Fr met de zenuwen in het lijf naar Philippe (de d.a.) met de ventjes.   

 

Helaas…

21 juli 041Philippe bevestigde al snel het vermoeden en puncties leverden inderdaad ‘geel dradentrekkend vocht’ uit  de buik op. Voor Perrier gaf Philippe aan, dat hij al zo ziek was dat inslapen het enige goede was wat we nog voor hem konden doen. Pinotje was er (nog)  iets beter aan toe, maar….

 

Direct Arjen gebeld en verslag gedaan. Kittens weer in mand in de auto en Ar thuis opgehaald. Nogmaals met Philippe alles doorgesproken. Pinot kon nog een cortisonenspuit krijgen en antibiotica.   

Daarmee zouden we maximaal 14 dagen langer een Pinotje hebben.   Maar zeer waarschijnlijk zou ook hij over een dag of 3 niet meer eten of drinken, waarna hem hetzelfde lot zou wachten als Perriertje.    

Omdat het ons zo ontzettend moeilijk zou zijn om tegelijk beide kittens in te laten slapen stelde hij dit voor, maar kwaliteit van leven zou de – dan erg zieke - Pinot in die 14 dagen natuurlijk niet echt hebben.

 

Dus …

Konden we niet anders besluiten dan ter plekke afscheid te nemen. 

Tranen en tuiten,  toen we met twee dode kittens thuis kwamen.

 

De volgende ochtend heeft Ar een graf gemaakt voor de vriendjes.

‘Traditioneel’(helaas) hebben we ze rond borreltijd begraven en het glas op ze geheven.

 

Vaarwel lieve venten, we waren zo blij met jullie maar helaas mocht het niet lang duren.

Het is stil in huis.

We missen jullie heel erg….

 

afscheid 20aug08 010

 

Pinot Noir   07.04.08 – 20.08.08

Perrier, trouvé le 07.07.08      ?.?.08  – 20.08.08

11:07 Gepost door Arjen en Francien in Afscheid | Permalink | Commentaren (4) |  Facebook |

16-06-08

Aan al het goede...

Komt een eind.

Ook aan Kiki … Afbeelding 001Kiki at en dronk nauwelijks meer en kreeg een ontsteking aan haar achterpoot. De oorzaak was waarschijnlijk haar niet langer functionerende nieren. We besloten niet meer verder te dokteren met de oude dame, want tot op dat moment was er geen verbetering te bemerken. Op zaterdagavond 12 april hebben we Philippe gebeld. Vaarwel lief oud vriendinnetje

13:50 Gepost door Arjen en Francien in Afscheid | Permalink | Commentaren (0) |  Facebook |

25-12-07

Bolle Boule Boulette

Het heeft lang geduurd voor het lukte de gedenksteen voor Boule te maken. Heel wat keren de schoongemaakte leisteen en verfspullen gepakt, maar steeds opnieuw was het toch te moeilijk.

Nu heeft hij eindelijk afgelopen week toch zijn plekje bij de rest gekregen.


Arjen heeft sinds 10 oktober een BouleBaard. Het zal nog best een poosje duren, voor hij deze weer zal scheren.

AGF00003

(vergroten: klik op de foto) 

Het is voor het eerst in bijna 15 jaar, dat we minder dan 10 honden hebben, wat erg wennen is.

Eetbakken vullen: regelmatig toch 1 te veel gevuld. Of honden binnen halen – uitlaten - eten geven en nog steeds tot 10 willen tellen. Dan na 9 honden geteld te hebben denken: ik mis er een!

 

En zoals altijd “heb elk nadeel z’n voordeel”: nu het kouder is, gaat het hele spul na de wandeling en het eten eind van de middag mee naar binnen. Waar er 13 passen, moet 9 toch geen probleem zijn!

Na de eerste onrust die dit gaf de eerste (drie) dagen, heeft het ‘tuig’ de rust hierin ook gevonden. De 4 heren en 5 dames liggen prinsheerlijk zo dicht mogelijk bij ons of… voor de kachels.

18:05 Gepost door Arjen en Francien in Afscheid | Permalink | Commentaren (0) |  Facebook |